De recente documentaire ‘Dirty Wars’ van onderzoeksjournalist Jeremy Scahill laat pijnlijk zien dat de bestrijding van het terrorisme nog meer terrorisme uitlokt. Op het oorspronkelijke most-wanted-lijstje stonden ooit 10 terroristen. Die zijn ondertussen gedood, maar nu zijn er 10.000 nieuwe bij gekomen. Meestal voortkomend uit de directe omgeving van (onterecht) gedode strijders en burgers. De gerichte aanslagen van de  praktisch onzichtbare drones dragen ook bij aan de groeiende haat jegens Amerika en het Westen.

‘Dirty Wars’ vertelt het verhaal dat er per jaar meer dan 20.000 geheime operaties worden uitgevoerd door JSOC, Joint Special Operations Command (bekend geworden met het doden van Bin Laden.) Operaties die rechtstreeks ter goedkeuring naar Obama gaan. Operaties waar niemand iets van weet, uitgevoerd door mannen die niet op papier bestaan en die nooit voor het Amerikaanse congres zullen verschijnen.

In militair jargon, ‘JSOC teams find, fix & finish their targets’. Zonder rechtelijk proces en niemand uitgezonderd voor deze ‘kill list’. Het kan ook een Amerikaanse burger zijn. En er lijkt geen eind aan te komen, JSOC opereert nu al in 75 landen. Resultaat per jaar: meer dan 10.000 doden. Er zijn vorig jaar al meer mensen gedood door de JSOC – buiten de statistieken – dan (bekende) slachtoffers in de ‘huidige normale oorlog’.

Even ter vergelijking: de aanleiding, 911 in New York, telde 3.000 doden. En wat zegt het aantal van 166 overgebleven Guantanamo Bay-gevangenen (waarvan de helft waarschijnlijk onschuldig) als je dit vergelijkt met de geboorte van tientallen terroristen per week elders op de wereld? En een andere vergelijking: wat stelt de terreur nu eigenlijk voor in de wereld? Er gaan jaarlijks 2 miljoen mensen dood aan luchtvervuiling in de wereld. In het verkeer 1.2 miljoen, aan kanker sterven 7.6 miljoen mensen en van armoede en honger jaarlijks 14 miljoen. Het terrorisme daarentegen was in 2011 verantwoordelijk voor 7.500 doden.

JSOC is bij uitstek een instrument van het verouderde denken uit het Vissentijdperk: als je iets niet wil, verklaar je het de oorlog om het vervolgens te kunnen elimineren. Zo kennen we bijvoorbeeld de ‘war on cancer’. Ondanks deze oorlogsverklaring in 1971 is de ziekte enorm toegenomen en is er een paar honderd miljard (!) dollar uitgegeven aan het vinden van de genezing hiervoor. Maar hoe de ziekte ontstaat weet men in de meeste gevallen nog steeds niet. Ondertussen blijft de industrie maar groeien. De kankerindustrie vertoont eigenlijk hetzelfde gedrag als de ziekte die zij bestrijdt, ‘slechts uit op eigen vermenigvuldiging, verstikt en verziekt zij alles om zich heen.’

Zo is er natuurlijk de ‘war on drugs’. Ook deze oorlog is al decennialang hopeloos verloren: het drugsprobleem is vele malen erger geworden Meer dan tachtig procent van alle misdaad (men zegt zelfs 95%) is ‘drugs’-gerelateerd. Het aantal gebruikers is gestegen en zowel de drugsbendes als de  anti-misdaad-industrie bloeit als nooit te voren. Er gaan miljarden dollars in om. Dit is één van de redenen waarom weinigen staan te trappelen de drugs te legaliseren: de belangen zijn te groot. Zelfs de maatschappij is verslaafd geraakt!

Zo ziin er meer oorlogsverklaringen die hetzelfde beeld vertonen: men heeft geen inzicht in de oorzaak, er is geen oplossing, het is zelfs exponentieel verergerd en elke eliminatie hiér veroorzaakt een zevenkoppig monster elders. Tevens raakt het zicht op een oplossing steeds meer vertroebeld en hebben vele partijen hebben er hun bestaan, hun macht en hun omzet aan te danken en houden elkaar in een houtgreep.

Iedere keer maken we de denkfout dat we kwaad met kwaad willen bestrijden. Maar als je kwaad vervangt door kwaad is het resultaat toch …. ‘kwaad’? Zie de gevolgen van de hier eerder genoemde ‘wars’. Anders gezegd: men neemt iedere keer weer een reductionistische oplossing voor een holistisch probleem, omdat men in een te kleine werkelijkheid leeft. Men overziet het geheel niet. Alleen vanuit het geheel kan men oplossingen vinden.

Het is visie als die van de Westerse chirurgie die ‘een gezwel’ wil elimineren. Niet beseffende dat het gezwel daar met een reden zit, met vele tentakels naar andere plekken, andere tijden en andere gevoelens. Als er een gezwel zit, is het héle systeem ziek.

Daarom, terrorisme is geen oorzaak, maar het gevolg van een eeuwenlange ongelijke en onrechtvaardige verdeling in de wereld, veroorzaakt door de eeuwenlange hebzucht van het Westen. Als de onrechtvaardigheid in de wereld blijft, zal het terrorisme altijd gevoed worden. Dus, eliminatie (van een gezwel) verergert de onrechtvaardigheid en voedt de ondergang van het totale systeem.

Het enige juiste antwoord op deze sterk verouderde en hardnekkige manier van denken is de energie van het nieuwe tijdperk: een veel ruimere manier van denken! De dood bestaat niet, er is alleen maar leven. We zitten op de weg van een geestelijke evolutie. We zijn verantwoordelijk voor alles wat we doen. We zijn bewustzijn en allen verbonden met elkaar. De mensheid heeft een zeer belangrijke toekomst te vervullen.

Daarom, het is al eerder hier geschreven: het is stapje voor stapje, de wereldgemeenschap zal eerst hun bronnen moeten gaan delen. Als dat op gang komt, kan het vertrouwen groeien. Als het vertrouwen groeit, kunnen er weer juiste verhoudingen komen en zal er eindelijk rechtvaardigheid komen. Alleen rechtvaardigheid in de wereld zal een duurzame vrede geven. En alleen vrede kan een voedingsbodem zijn waarop iets moois kan groeien.

Ronald Jan Heijn

Voor sommigen vooral alléén de slachtoffers, voor anderen mogen ook de daders uit WO II erbij. Of moet het nóg ‘breder’ worden getrokken: ook de huidige oorlogsslachtoffers en –daders?  

Gedenken is goed, hoor je vaak zeggen, want ‘zoiets mag nooit meer gebeuren!’ Maar … doen we daar dan ook iets mee of zijn het alleen maar woorden?

Inderdaad, ‘het nooit meer’-argument … is dat wel tot ons Nederlanders doorgedrongen? Misschien niet helemaal, want schoten Nederlandse soldaten geen Afghanen dood, een paar jaar geleden in een oorlog? Wij deden dit in een ‘vreemd’ land en waren dus de bezetter. Tot de slachtoffers behoorde niet alleen soldaten, maar ook burgers. ‘Ja, maar dat is toch niet te vergelijken’ zullen sommigen tegenwerpen. Misschien niet, maar wij schieten toch mensen dood, in een ander land? Het is maar hoe je het bekijkt. Want, net als wij destijds in WO II, hebben de Afghanen toch ook het recht zich te verdedigen? Bijvoorbeeld met bermbommen?

Bermbommen zijn gemene dingen, maar deed het Nederlandse verzet niet hetzelfde als het moest? Destijds noemde premier Balkenende het ‘een laffe daad’ toen zo’n bermbom een Nederlandse soldaat doodde. Maar in diezelfde redeneertrant kun je je toch ook afvragen: was het Nederlandse leger met zijn ‘zeer geavanceerde wapens en uitrusting’ niet laf bezig met het neerschieten van ‘inheemse soldaten op sandalen’?

En was het niet een van de andere lessen uit die tijd – en later vaak mooi verteld en in beeld gebracht in films – dat iets als ‘de vijand’ niet zo zwart/wit is. Natuurlijk, WOII was wel de strijd tussen het Kwade en Goede, maar was elke Duitser het Kwaad? Vele Duitse soldaten waren ook maar jonge jongens of vaders met kinderen. Het bekende zwart-wit-denken – ‘zij zijn slecht en wij zijn goed’ – heeft toch allang plaats gemaakt voor een genuanceerder beeld? Een Duitse spion die de geallieerden hielp was voor ons een held, maar voor zijn eigen land een verrader, net zoals een huidige moslim-terrorist een held is voor zijn thuisland. Zo ook voor de verzetsheld, een held voor de Nederlanders maar een terrorist voor de Duitsers.

Dus niet iedereen denkt hetzelfde over ‘herdenken’. Dit verschil in beleving is goed terug te zien bij  een begrafenis of crematie. Als men denkt dat de dood het einde is en iets heel ergs, dan is het een geheel andere bijeenkomst, dan wanneer men de dood als een voortgang van het leven ziet. Bij beide is er verdriet, maar vanuit een andere intentie en beleving. En bij de laatste is vooral ook de vreugde en dankbaarheid van het voortgaan van de ziel. Het leven houdt niet op. Onze (voor)ouders leven verder na de dood en leven ook in ons voort en met ons mee. Zij zouden de eerste zijn om te zeggen ‘ga vooral verder, sta er niet te lang bij stil’.

Maar de reincarnatie-gedachte gaat verder. Velen van ons zijn gesneuveld in WO II en leven nu wéér. Misschien zijn we wel onze opa of oma geweest, of een Duitser! En als we niet tijdens WOII geleefd hebben, dan in ieder geval in tijden van andere oorlogen, zowel als agressor als slachtoffer. Hebben we zodoende niet allemaal een kans om het in het hier en nu anders en beter te doen?

Dus met welk doel zijn we nu aan het herdenken? Een persoon helpt zichzelf niet als hij één keer per jaar naar een graf gaat, daar helemaal stuk zit en vervolgens de rest van het jaar zijn of haar verdriet verdringt. Dus wat zijn we collectief aan het doen op de vierde mei? Veel emotie komt namelijk voort uit onwetendheid. Want de achtergrond en de grotere oorzaak van de oorlog is voor velen nog een ‘black box’. Het lijkt erop dat zij nog steeds geen betekenis hebben kunnen geven aan de Tweede Oorlog in het algemeen, en aan het persoonlijk lijden in het bijzonder. In dat geval kan zo’n herdenking ieder keer weer als een ‘sluipmoordenaar’ toeslaan.

Maar is onze manier van herdenken ook niet een beetje merkwaardig als je naar de huidige situatie in de wereld kijkt? Er woedden nog steeds oorlogen en elke dag gaan er honderdduizenden (!) kinderen en volwassenen dood aan honger, armoede en geweld. Elke dag. Dus als we 1 dag verder zijn, dan zijn er al meer mensen overleden dan Nederlanders in de hele Tweede Wereldoorlog! En de meerderheid van de huidige slachtoffers – voor zover je zoiets mag en kunt vergelijken– vaak onder veel erbarmelijkere omstandigheden. In Noord Korea zijn heden ten dage bijvoorbeeld nog steeds concentratiekampen. Wat doen we met de slachtoffers van vandaag?

Daarom graag een suggestie voor degenen die daarvoor open staan: laat onze liefdevolle gedachten uitgaan naar de slachtoffers én daders van 40-45 én naar die van vandaag uit de hele wereld. Het kan niet anders dan dat we herdenkingen in het Watermantijdperk anders gaan beleven. Tevens – en nog belangrijker – zal ons verruimde inzicht ervoor zorgen dat het geweld en de oorlogen voorgoed gaan verdwijnen!

Ronald Jan Heijn

PS Foto is van de Amerikaanse Militaire Begraafplaats in het Zuid-Limburgse Margraten.

Een koningshuis is een instituut uit vroegere tijden. In de wereldlijke geschiedenis is een koning een veel voorkomende vorm van macht geweest. Niet voor niets komen in sagen en mythen veel koninkrijken voor. Door de komst van andere vormen van bestuur is het koningshuis als ‘centrum van de macht’ naar de zijkant geschoven en zelfs in veel landen helemaal verdwenen. In Nederland is het gebleven. Of is het bij ons juist ‘gekomen’?

Want voordat De Oranjes ten tonele kwamen was Nederland vooral een republiek, bestuurd door edellieden en handelaren. De Republiek der Nederlanden (1581 – 1795) was een begrip in de wereld. Het paste ook goed bij de aard van die ‘rare Nederlanders’: iedereen gelijk, liever geen hiërarchie, doe maar normaal en vooral niet te gewichtig doen etc.

Ondertussen is de bevolking al twee eeuwen lang vertrouwd geraakt met de monarchie. Ook de Koninklijk familie heeft zich ook iedere keer aangepast aan het veranderende tijdsbeeld en ‘het kritische volk’. Ingeboet aan macht, maar nog steeds met invloed. Moeten zij zich nog verder aanpassen of is dit het einde van een tijdperk? Als we hierover rationeel praten komen we er meestal niet uit. Maar in ons gevoel ligt het vaak anders. Zijn we daarom misschien ‘republikein’ in ons hoofd, en zit de monarchie in ons hart?

Dan biedt de energie van het komende tijdperk wellicht uitkomst. Want in deze tijd komen de twee wegen bij elkaar, de weg van het hoofd en de weg van het hart. Synthese is het sleutelwoord van het Watermantijdperk. ‘Alles komt bij elkaar en wordt duidelijk’. Het wordt de tijd van het algemene belang boven eigen belang, samen delen, geestelijke ontwikkeling, de ontdekking van ons bewustzijn, onze bron én onze bestemming. En daardoor bovenal … de ontdekking van de ziel.

Juist ook een land heeft – net als een mens – een ziel en een persoonlijkheid. Door de grote druk en de waan van de dag die de ministerraad ondergaat, kan – door de onhebbelijkheden van ‘s lands persoonlijkheid – de zielskwaliteit wel eens in de knel komen. Dan zou het voor de hand liggen als ons Koningshuis de bewaker is van de kwaliteiten van onze ziel.

Toepasselijk, want het Koningshuis staat ook voor de continuïteit van het land. Regeringen komen en gaan, de Koninklijke familie is er altijd. Een grote verantwoordelijkheid, maar gelukkig is ‘toewijding aan het grotere geheel’ de laatste eeuw nooit het probleem geweest. Wilhelmina, Juliana en Beatrix hebben – ieder op hun eigen manier – een enorme plichtsbetrachting getoond. Zij waren dienend en ondergeschikt aan het landsbelang. En ook Irene leeft een dienstbaar leven, voor een bewustere en betere wereld. Samen met Beatrix – een mooie aanvulling op elkaar – zou zij bij wijze van spreken een eerste leidraad kunnen schrijven voor Amalia en haar opvoeders, ‘Over de ware geest van het Koningshuis in de Nieuwe Tijd’. De erfelijke opvolging komt dan (nog meer) tot z’n recht.

In het mooie boek van Ton van den Kroon, ‘De Terugkeer van de Koning’, staat de koning symbool voor de hartchakra, als middelpunt van het lichaam. Zoals ‘de krijger’ het symbool is voor de zonnevlecht en ‘de heilige’ voor de kruinchakra. De symbolische koning staat voor liefde en leiderschap. Deze combinatie brengt een leiderschap met zich mee dat zowel respect voor de aarde heeft (o.a. ‘water-management’) als geïnspireerd is door de ruimere werkelijkheid van de spirituele wijsheid. Dat laatste wordt een mooie uitdaging, een gebied waarin Juliana en Irene hem zijn voorgegaan.

De keuze van W-A voor water-management is in ieder geval opvallend, aangezien water het meest kenmerkende is van onze planeet. Het bestaat er voor 70 % uit. Met z’n oceanen, rivieren, meren en sloten is het de  blauwe bloedsomloop van de aarde. Water kan zich aanpassen aan elke vorm en is het vrouwelijke symbool voor het gevoel. Hoe toepasselijk voor de weg van het hart.

Willem-Alexander begint zijn koningschap als ook het Watermantijdperk zijn intrede doet. Dat is een prachtig toeval. Het kan niet anders dat er – vooral van onderuit – een nieuwe samenleving komt. Laten we ook het staatshoofd inspireren tot een Koninklijke Transformatie. Een koning met (ziele)invloed, als strijder van het hart, voor de ware lands’ geest en die tegelijkertijd veel verder kijkt dan zijn eigen water- en landgrenzen en zich met hart en ziel inzet voor een betere wereld voor iedereen.

Het wordt de hoogste (majes)tijd! 

Ronald Jan Heijn

Verrassend genoeg – maar ook begrijpelijk – is onze psychologische visie op de mens in de laatste 50 jaar nauwelijks veranderd. Natuurlijk, er is vooruitgang geboekt, maar vergelijkbare doorbraken als die in de technologie zijn achterwege gebleven. Als je zou vergelijken, rijden we met onze huidige mensvisie nog steeds in die eerste auto, de T-Ford. Of nog beter … met paard en wagen.

Het overheersende gedachtegoed is nog steeds materialistisch. Door in de materie te duiken, heeft de wetenschap dus veel bereikt. Terwijl diezelfde materialistische bril tevens – binnen de natuurkunde – de kwantumfysica heeft voortgebracht. Door de materie te onderzoeken en steeds kleiner te kijken, kwam men er achter dat er in de basis eigenlijk één grote ruimte, een enorme leegheid schuilt, 99,9% is ‘niets’. (Net als het heelal, tussen de sterren en planeten is alleen ruimte.) Men kwam erachter dat alles energie is. Dus ook de materie.

Toch is deze 90 jaar geleden ontdekte werkelijkheid nog niet doorgedrongen in ons denken over de mens. In de esoterische kennis natuurlijk al eeuwenlang, maar in het maatschappelijke denken (nog) niet. Terwijl juist die kennis de psychologie tot groot voorbeeld zou kunnen zijn in het nadenken over bewustzijn en hersenen. Net zoals Freud destijds geïnspireerd werd door de stoommachine: als iemand iets opkropt – en er dus een te hoge druk ontstaat – zal die druk ervoor zorgen dat – ergens anders in het systeem – het er uit zal komen. De mens als stoommachine.

De huidige draadloze technologie als wifi en mobiele telefonie zou de inspiratie kunnen zijn, dat het lichaam van de mens ‘draadloos’ met zijn bewustzijn communiceert. Maar ook met andere mensen (telepathie) aan de andere kant van de wereld. Of zoals het fenomeen dat iemand aan de andere kant van de wereld tegelijkertijd iets uitvindt. Het hangt als het ware in de lucht. De Engelse ruimdenkende wetenschapper/bioloog Sheldrake noemt dat het ‘morfogenetisch veld’ van waaruit wij tappen en ook met elkaar in verbinding staan.

Maar tot nu toe was in het dagelijks leven de materiële kijk op de wereld dominant. Het gaat om materie, het tastbare. Daarom zijn we nog steeds onder de indruk van uiterlijk vertoon. Men kijkt op tegen mensen met rijkdom, hoe die ook vergaard is. Het lichaam moet jong blijven en vanuit dit uiterlijk ideaal ontstaat de correctie-industrie. De economie met zijn materiële cijfers is het hoogste goed, waar alles voor moet wijken.

Niet beseffende dat het is: ‘mind over matter’. Er is eerst de geest, dan pas de materie. De energie bepaalt hoe de materie eruit gaat zien. Letterlijk. Als iemand geïnspireerd is en gelukkig, zal hij/zij er mooi uitzien. In die volgorde. En dus niet andersom. Als mensen en volkeren samen delen, gelukkig zijn en geïnspireerd aan een toekomst werken, zal het goed gaan met de economie. In die volgorde. En dus niet andersom.

Er is eerst bewustzijn en van daaruit ontstaat een lichaam. De mens IS bewustzijn. Er is eerst een geest, een idee en daaruit ontstaan maatschappelijke structuren. Een land IS een bewustzijn. Het heeft een ziel en een persoonlijkheid, net als de mens. Dus éérst de euro maken en dan pas geestelijk op 1 lijn willen komen, is de omgekeerde volgorde. Want als je in de geest – vanuit respect voor ieders uniciteit – er uit bent, is wellicht een gemeenschappelijke munt van de baan en helemaal niet belangrijk. Eenheid door verscheidenheid?

Het wordt hoog tijd dat het Waterman-energie definitief doorbreekt en de kennis ontsluit over bewustzijn en dus over de ziel. De absolute eye-opener zal het gegeven zijn dat de dood niet bestaat. Er bestaat alleen maar leven. Dit leven heeft vele honderden bewustzijnslagen. Hierin zit het verleden, heden en toekomst, maar ook het hiernamaals, als ook de buitenaardsen. De werkelijkheid is veel en veel ruimer dan we ons nu kunnen voorstellen. Inderdaad, bijna niet voor te stellen dat het gaat gebeuren. Maar wees gerust en ‘fasten your seatbelts’ … het is heel dichtbij.

Het is het moment dat de tovenaar van de ‘Wizzard of Oz’ van een zwart/wit wereld naar een andere wereld van extreme kleuren gaat, als in een paradijs. We komen echter niet een paradijs binnen, dat er eerst niet was. Wij blijven in dezelfde wereld en creëren zélf het paradijs door een veel ruimere manier van denken. Het (geestelijke en onhoorbare) startschot is in de verte al te horen …

Ronald Jan Heijn

“It’s the economy, stupid!”

Sindsdien wordt deze quote maar wat graag aangehaald, want de economie is sindsdien alleen nog maar belangrijker geworden.

Nog sterker, alles is hieraan ondergeschikt.

Laten we daarom even stilstaan bij wat economie nu eigenlijk is? En wat zijn financiële markten? Wikipedia kan hierbij helpen. Economie is letterlijk ‘huishoudkunde’: de productie, consumptie en distributie van goederen en diensten. Ook wel, hoe de mens met schaarse middelen handelt om zijn behoeften te bevredigen. Dus de economie is slechts een instrument. Een middel om iets te bereiken. Het is aan de mens hóe hij dat wil doen. En trouwens, wat zijn die behoeften dan? Liggen die vast, of moeten we het daar ook over hebben?

Binnen de economie zijn er verschillende middelen, zoals een financiële markt: een mechanisme dat mensen in staat stelt te handelen in financiële zekerheden, grondstoffen en andere uitwisselbare zaken van waarde. Niets meer en niets minder. Het is aan ons hoe we daar vorm aan geven. Want het is een instrument, net als een mes: daar kun je iets moois mee doen, maar ook iets heel vervelends. Het mes zélf is neutraal, het is de mens die er betekenis en kleur aan geeft.

Ondertussen weten we allemaal wat voor een zevenkoppig monster de financiële markten zijn geworden. Het is in de wereld vele malen groter geworden dan de totale mondiale economie. Terwijl het van origine slechts een ‘mechanisme’ was om ten dienst te zijn aan de onderlinge handel. Het middel is een doel geworden. Waarschijnlijk is het zelfs nu – boven de economie – de nieuwe dirigent van de wereld geworden. Want tot vervelends toe kunnen we in de media lezen en horen …‘en hoe zullen de financiële markten hierop reageren?’ En o wee, als die boos worden.

Met het ongebreideld groeien van de financiële markten en economie kunnen we de tussenbalans op maken: 10% van de wereldbevolking bezit zo’n 84% van alle rijkdom, terwijl 50% van de wereld samen slechts 1% bezit. Er wordt meer dan 20.000 miljard (!) euro belasting ontdoken in de wereld via belastingparadijzen. Ondertussen hebben 1 miljard mensen geen toegang tot schoon drinkwater. En elke dag sterven er 100.000 mensen van de honger en armoede. Etc.

Is dit de wereld die we willen? Ik denk het niet. En toch hebben we ‘m zelf gecreëerd.

Simpel gezegd: het is gewoon uit de hand gelopen. Maar er zat ook geen Masterplan achter. Ook de Industriële Revolutie is niet op de tekentafel begonnen. Van het een kwam het ander. De mensheid werd vooral gedreven door zijn (lagere) emoties om zijn behoeften te bevredigen en voila … hier zijn we nu uitgekomen. Aan de rand van onze eigen vernietiging.

Daarom is er sprake van een diep spirituele en existentiële crisis: we weten niet wie we zijn, waar we vandaan komen en waar we heengaan. We weten niet van de zin van het leven is. Deze vragen zijn onmogelijk door het (ouderwetse) denken en huidige zienswijze op te lossen. Het is ook niet te beredeneren. Je kunt het pas beredeneren als je het antwoord weet. Van onderen af naar boven werkt niet, van boven naar beneden wel.

It’s the consciousness, silly! Daarin ligt het antwoord. In de ontdekking van de ziel, het bewustzijn en bijvoorbeeld de werking van onze intuïtie. De samenleving groeit er naar toe, maar kan het nog niet ‘grijpen’. Het is er klaar voor, maar ‘moet’ wel geholpen worden. Als men z’n blik verbreed, komt het antwoord:

We zijn één kosmische familie. We zijn een van de vele manifestaties van bewustzijn. We zijn allen één, we ondergaan dezelfde spirituele evolutie. Leven is eeuwig, we hebben al duizenden levens geleefd. We zijn alles al geweest, man, vrouw, elk ras, elke religie, moordenaar, slachtoffer etc. Er zijn al vele beschavingen voor ons geweest, honderd duizenden jaren voor ons. Er bestaan ‘kosmische wetten’ zoals de Wet van Reïncarnatie en de Wet van Oorzaak en Gevolg. We zijn verantwoordelijk voor alles wat we doen. Hoe we denken heeft invloed op ons leven, zelfs op het klimaat. Het doel van het leven is onwetendheid omzetten in inzicht. Het gaat om bewustwording.

Zijn we bewust hoe ons huidige samenleving is ontstaan? Zijn we bewust hoe de economie ons dicteert en ons naar de afgrond heeft geduwd? ‘It is definitely NOT the economy, stupid!’ Het gaat om bewustzijn en bewustwording. In wat voor een samenleving willen we leven? Zijn we eindelijk bewust dat we voor een monumentaal belangrijk punt in de geschiedenis van de mensheid staan? ‘We are the people we are waiting for’. We moeten radicaal anders en ruimer gaan denken. Niemand – ook een samenleving dus niet – wil veranderen als hij niet begrijpt waarom. Zorg voor een ruimer inzicht en we zijn er.

Hey silly, see you at the entrance of the Age of Aquarius!

Ronald Jan Heijn

Neem nu de adoptie van de Turkse jongen Yunus.

Er was sprake van een ‘kleine clash’ toen president van Turkije Erdogan op bezoek was. Hij sprak zich uit over Yunus die in Nederland wordt opgevoed door een lesbisch echtpaar. Onze minister-president Rutte had geweigerd om in te gaan op een verzoek van Erdogan om hierover te praten. Minister Ascher had al geroepen dat Turkije over deze zaak niets te zeggen heeft. Vanuit een Nederlandse juridische perspectief heeft hij wellicht gelijk, maar schiet je er wat mee op?

Want ook Erdogan schermde met de wet, dit keer uit Turkije: een kind geboren uit Turkse ouders – waar ook ter wereld – is een Turk. Daarom mag hij er wat over zeggen. Ondertussen is Erdogan terug in Istanbul en heeft een proces in Brussel aangespannen hierover. Met andere woorden, was het verstandig van Rutte om er niét met over Erdogan over te praten?

Een ieder reageert vanuit zijn eigen cultuur, waarden en normen. Natuurlijk zijn er aan de oppervlakte verschillen. Want als je in een warm bergachtig land woont, heb je in de loop der eeuwen andere gewoonten ontwikkeld dan een bevolking die al die tijd tegen de zee heeft ‘gevochten’ en in een ‘koud’ plat deltagebied woont. En bovenal worden de verschillen bepaald doordat in de loop der eeuwen in beide landen een verschillende religie zich heeft genesteld.

Dus vanuit deze verschillende gezichtspunten is een aanvaring snel gemaakt. Les 1 van internationale onderhandelaars is het zoeken naar ‘common ground’. Wat hebben zij gemeenschappelijk? Dat brengt ons bij ‘les 2’ van het bestaan van de verschillende bewustzijnslagen:  ‘een probleem lost zich niet op met de manier van denken die het probleem heeft veroorzaakt’ (Einstein). Op een ‘hoger’ niveau, of anders gezegd, vanuit een ruimere werkelijkheid zijn ogenschijnlijke tegenstellingen opeens te verenigen. Voorbeeld, vanaf de grond bezien is de Aarde een plat vlak, vanuit de maan een bol. Allebei zijn waar, maar de ene is ‘meer waar’ en toch zijn beide stellingen erin te plaatsen.

Dus als Erdogan zegt ‘eens een Turk, altijd een Turk’, dan is dat prima, én tegelijkertijd is een Turk ook een wereldburger. Dus vanuit het gezichtspunt van de maan behoren we allen tot het mensenras en zijn we hetzelfde. Tevens weten we dat een mens bewustzijn is. Een mens is energie en daardoor energetisch verbonden met zijn medemensen. (En ook met alle andere levende wezens en natuur.)

Terug naar het voorbeeldgedrag. Stel nu dat zowel Erdogan als Rutte vredelievende en wijze woorden hadden gesproken. Rutte: “De Turken en Nederlanders hebben al meer dan 400 jaar een innige band met elkaar. Een periode waarin we veel met elkaar hebben gehandeld, en veel van elkaar hebben geleerd. We kennen elkaar al heel lang. Met als resultaat, dat er nu zelfs situaties zijn dat we elkaars kinderen opvoeden. Hoe bijzonder! En als dat in een geval niet naar wens is, dan moeten we daar een oplossing voor vinden. We hebben met elkaar voor hetere vuren gestaan. De Turkse gemeenschap is een van de grootste in Nederland en die is ons zeer dierbaar.”

Op deze manier hadden beide wereldleiders een heel ander signaal en voorbeeld afgegeven. Op dit moment zijn de burgers ‘geïnspireerd’ met het beeld van hun weigering om met elkaar te praten en elkaar te bestrijden vanuit de eigen burchten. Nu niet te zwaard, maar met het wetboek in de hand, overtuigd van het eigen gelijk, met de nadruk op de verschillen.

Conflicten ontstaan door afgescheidenheid: wij en de anderen. Vanuit het bewustzijn bestaat er geen afgescheidenheid. Het is hoog tijd voor een nieuw tijdperk met een nieuwe en ruimere manier van denken. Het aftellen is begonnen ….

Ronald Jan Heijn

Met andere woorden, de groepsdynamische processen benadrukken en drijven eerder op de onhebbelijkheden van de aanwezige persoonlijkheden dan op de kwaliteiten van de ziel. Vandaar – neem ik aan – de beroemde uitspraak van Krishnamurti ‘de toekomst is niet aan organisaties’. We maken het einde mee van een product van het Vissentijdperk: de piramidale hiërarchische organisatiestructuur, die vooral begonnen is en groot gemaakt tijdens het Romeinse Rijk.

De media en politiek voeden ons niet met alternatieven. Men grijpt voornamelijk terug naar oplossingen uit het verleden, terwijl we de energie en vorm – die daarbij hoort – nu juist achter ons aan het laten zijn. Of zoals sommige economen het wel eens noemen ‘we proberen iedere keer de vorige crisis op te lossen’. Dus we ‘verdienen’ de huidige politiek (en media) doordat we toestaan dat het zo gebeurt. We hebben echter wel een gutfeeling dat het heel anders moet.

Met andere woorden, wat we krijgen voorgeschoteld door de media, door de politiek, de economie is niet meer zoals wij als bevolking er tegen aankijken. Maar wat we dan wél willen, is moeilijk onder woorden te brengen. En dat is logisch, aangezien de woorden ervoor – bij wijze van spreken – nog moeten worden uitgevonden. De woorden- en begrippenlijst van het Vissentijdperk schiet te kort voor die van het Watermantijdperk. Alsof we een driemensionale werkelijkheid moeten proppen in die van twee dimensies. Alsof de instituties nog denken dat de middencirkel (in het midden van het voetbalveld) de hele werkelijkheid is en wij al het hele voetbalveld voelen en/of zien. Dus alles wat buiten de middencirkel valt, bestaat niet voor die ander en wordt gezien als zweverig en niet realistisch. Dan is het moeilijk praten met elkaar.

Of kijk naar wat Occupy over zich heen kreeg. Deze beweging werd verweten geen concreet doel te hebben en geen organisatie te zijn … ‘een zooitje ongeregeld die niet weet wat het wil’. Logisch, want de intentie en het belang is met de Vissen-bril niet te zien.

De huidige instituties hebben dus vooral nog de Vissen-vorm en structuur, maar zonder de energie erachter. De Waterman-energie is vooral energie, maar heeft nog geen vorm. Maar dat komt vanzelf, want de Waterman-energie doet z’n werk met verve, waardoor de mensheid veel gevoeliger en bewuster aan het worden is. Maar dat is niet altijd even prettig, want meer gevoeligheid kan ook omslaan in agressie. Of in psychische ziekten, depressie, stress, onrust, onbestemdheid, relatieproblemen, etc.

Precies datgene wat we nu om ons heen zien. Huisartsen en therapeuten hebben het er druk mee. Helaas zijn deze problemen er dus ook, maar dat kan niet anders. En de opkomende sensiviteit – die leidt tot meer bewustwording – wordt dus ook nog eens gefrustreerd door een samenleving die steeds minder aansluit bij de mensen zelf. Als deze omstandigheden gaan veranderen, zal ook het persoonlijke proces voor mensen beter en sneller in positieve banen geleid worden.

Als we de media moeten geloven gebeurt er – door de Vissen-bril – niet veel positiefs in de wereld. Maar de positieve initiatieven zijn enorm en de bewustwording van de mensheid neemt in vogelvlucht toe. De mensheid is wel degelijk aan het opstaan. De persoonlijkheid verliest aan terrein, en de ziel dringt zich steeds sterker op. De ‘Power to the People’ is aanstaande. Het duurde even, maar het komt …

Laten we vooral vertrouwen hebben, want het openlijke omslagpunt gaat komen. Dat kan niet anders! De ruimere werkelijkheid zal meer rechtvaardigheid, vertrouwen en liefde brengen, waardoor een voor nu ondenkbare zachtheid over de wereld zal komen. Zacht is niet soft, maar krachtig, eerlijk, wijs en vergevingsgezind. Zacht wordt de nieuwe kracht. We gaan het mee maken.

Ronald Jan Heijn

PS De wereld is nu op drift, maar zal veranderen! Deze website krijgt daardoor binnenkort een andere naam, om zodoende weer beter aan te sluiten bij ‘waar we heengaan’. Wereld op Drift is en was een naam om de ‘overgangssituatie’ aan te duiden. De nieuwe naam zal een verwelkoming van de nieuwe tijd zijn …

Voor een overgangsperiode als deze is dat logisch, want het paradigma van de periode die we nu afsluiten, voldoet niet meer. De ‘meer van hetzelfde’-oplossingen werken niet meer. De tegenwoordig zeer veel aangehaalde quote van Einstein is inderdaad zeer toepasselijk en actueel: “We cannot solve the problems that we have created in the same way of thinking that created them’. Inderdaad, dat is de essentie.

Om maar wat te noemen: het economische denken is failliet. We kunnen het elke dag in de krant lezen. Maar men blijft vasthouden aan de illusie van een noodzakelijke groei, aan de illusie van de vrije markt, die van afgescheidenheid en die van een onuitputtelijke planeet. Om nog maar te zwijgen over de casinobeurzen. Speculatie is een ziekte waar we verslaafd aan zijn geraakt, maar die niets bijdraagt aan een betere samenleving. Integendeel. Het put de Aarde nog verder uit en vergroot de sociale ongelijkheid.

Ook de politiek is op een doodlopend spoor. Het grote publiek is nu steeds meer openlijk getuige van politici die puur uit eigen en partijbelang bezig zijn. Het dienen van het algemeen belang wordt alleen met de mond beleden. Maar nog erger: politici zitten aan de leiband van de economische en financiële wereld. En we weten welk belang zij dienen! Dus waar komt de burger in dit verhaal voor?

De burger kan opdraven als belastingbetaler, om banken te redden (financiële wereld) en meer BTW te betalen (economie). Zo is de cirkel weer rond. Terwijl juist de burger het doel en het beginpunt zou moeten zijn! Want de overheid, de banken & de economie zijn er in dienst van de mens. En niet andersom zoals nu. Om ons hieruit te bevrijden, moeten we wel beseffen wat ons gevangen houdt. Daarom is de bewustwording over de huidige situatie zo belangrijk. No notion, no action. We komen pas in actie als we begrijpen hoe het in elkaar zit.

Wij als burger worden gevangen gehouden door de dwangbuis van het (geld)systeem, de politici en financiële mensen op hun beurt door een manier van denken, die ervoor zorgt dat zij werkelijk denken dat het zo moet: de beroemde tunnelvisie. Het is als de kikker die op het eind niét uit de pan springt als het water langzaam tot een kookpunt wordt gebracht. Men heeft niet goed door, hoe erg en urgent de situatie is.

Een belangrijke oorzaak van dit alles ligt in de Industriële Revolutie. Er was sprake van een enorme vooruitgang, maar er zat geen masterplan achter. Geen visie op de zin van het leven en daardoor op een inspirerende samenleving. Wij zijn er als het ware in gerold. Van het één kwam het ander. Met als (heilig en onbewust) doel een materiële welvaart waarvan met dacht dat die uiteindelijk alles zou oplossen, ook de sociale problemen. We weten nu dat de Aarde bijna vernietigd is en dat de sociale ongelijkheid nog nooit zo groot geweest is als nu.

Het Vissentijdperk van de afgelopen 2000 jaar heeft de mensheid veel gebracht en was ook een essentiële schakel in onze ontwikkeling. Maar het individualisme is nu zo ver doorgeschoten, dat het eigen belang de boventoon is gaan voeren. Maar gelukkig ontstaat er een sfeer ‘genoeg is genoeg’ en van saamhorigheid. Hierin vooral gestimuleerd door de Watermanenergie die al een tijd bezig is onze kosmos te vullen. Een energie van verbinding, ruimer inzicht en synthese. Zodanig, dat in het Watermantijdperk de mensheid – voor het eerst in haar bestaan – zal werken vanuit een Masterplan, waardoor alle facetten van ons bestaan in harmonie zullen leven.

De wereldgemeenschap zal hun bronnen gaan delen. Als dat op gang komt, kan het vertrouwen groeien. Als het vertrouwen groeit, dan kunnen er weer juiste verhoudingen komen en zal er eindelijk rechtvaardigheid zijn. Alleen rechtvaardigheid in de wereld zal een duurzame vrede geven. En alleen vrede kan een voedingsbodem zijn waarop iets moois kan groeien.

We gaan het mee maken.

Ronald Jan Heijn

Stel dat de bakker bij u om de hoek hetzelfde verdient als een zakenbankier; paar ton per jaar. Dan zouden bij u in de buurt andere mensen een bakkerij beginnen, toch? Ze zien de dikke auto van de bakker en denken: ga ik ook doen. Grote winsten trekken nieuwe spelers aan, wier concurrentie de prijzen (en dus salarissen) naar beneden drijft. Dat is marktwerking.

Stel nu dat de bakker bij u om de hoek brood verkocht van dezelfde kwaliteit als de woekerpolissen of subprime hypotheekproducten die zakenbanken de afgelopen decennia met zoveel succes wisten te slijten. Dan zou u die bakker voortaan mijden, toch? En met u de rest van de buurt. De bakker zou failliet gaan want wie slecht presteert, verdwijnt. Ook dat is marktwerking.

Dus waarom zijn de zakenbanken die een cruciale rol speelden bij de crisis niet verdwenen? Waar zijn de nieuwe zakenbanken? En waarom verdienen de mensen in die zakenbanken nog steeds zoveel geld? Als het was gegaan om giftig brood in plaats van giftige leningen zouden slachtoffers de bakker hebben aangeklaagd, en bedolven onder schadevergoedingen. De bakkerij was dichtgegooid, toezichthouders voor broodkwaliteit waren vervangen en nieuwe bakkerijen zouden met een schone lei beginnen.

Na twintig maanden boren in de financiële sector lijkt me dit de centrale weeffout in het bestel: er is geen marktwerking en dus geen zelfcorrectie aan de top van de vrije markt. Wereldwijd heb je een dozijn mondiale banken, vier grote accountantskantoren, drie grote kredietbeoordelaars, een handjevol financiële advocatenkantoren en twee gigantische informatie- en data-verstrekkers. Sinds de financiële crisis is daar geen enkel nieuwe mondiale zakenbank, accountantskantoor, kredietbeoordelaar etc. bijgekomen. Integendeel, het aantal mondiale zakenbanken is juist afgenomen door gedwongen fusies en door overnames van kleinere banken die niet kunnen voldoen aan de nieuwe regulering die was bedoeld om de grote jongens veiliger te maken.

Terug naar ons bakkertje. Een zakenbankier anno nu is als een bakker die zeker weet dat hij de enige in de buurt zal blijven. Hij weet ook dat de kwaliteit van zijn waar wordt beoordeeld door een instantie die financieel van hem afhankelijk is, terwijl toezichthouders weinig begrijpen van brood en bovendien van politici te horen krijgen dat ze het rustig aan moeten doen; de mensen kunnen immers niet zonder brood.

Waarom zou die bakker zichzelf geen tonnen salaris geven? Waarom zou hij geen zaagsel door het brood mengen?

Nu kun je zeggen: opbreken die handel. Maar dan stuit je op de tweede centrale weeffout in ons bestel: het financiële kartel opereert op wereldschaal, terwijl de tegenkracht moet worden georganiseerd op nationaal niveau. Ja, een land kan besluiten zijn zakenbank op te knippen. Maar dan worden de lucratieve delen opgeslokt door andere zakenbanken van elders, die daarmee nog groter worden.

Dat lijkt mij de grote vraag rond de EU: met 27 landen kun je een vuist maken tegen het mondiale financiële kartel. Maar hoe voorkom je dat de EU wordt ingekapseld en gecoöpteerd zoals is gebeurd met de Britse en Amerikaanse politiek?

Waarmee we komen op de vraag waarop de gelovers in globalisering geen antwoord lijken te hebben: kun je überhaupt een mondiale financiële sector hebben zonder mondiaal toezicht? En mocht dit komen, wie controleert dan weer die controleurs?

De wetenschapsfilosoof zou zeggen: een paradigma wankelt.

Joris Luyendijk

Op de website van DSM bijvoorbeeld is het volgende te lezen: “De drie trends waar wij ons momenteel op richten zijn mondiale verschuivingen, klimaat & energie en gezondheid & wellness. Om te voorzien in de onvervulde behoeftes die uit deze trends ontstaan, hebben wij het Triple P-concept (People, Planet, Profit) over de breedte en in de diepte binnen onze organisatie ingevoerd.”

Heel goed dat dit gebeurt, natuurlijk. Maar er staat duidelijk ‘om te voorzien in de onvervulde behoeftes …’, met andere woorden, in hoeverre komt het écht uit henzelf? Want als de maatschappij cq. markt dit niét had aangegeven, waren zij dan op de oude voet doorgegaan? Tevens reppen ze over People, Planet, Profit (mensen, planeet, winst). Ook dat klinkt positief – is het ook -  maar eigenlijk gaat deze visie niet ver genoeg, aangezien men nog steeds ‘Profit’ belangrijk vindt en als doel benoemd.

Want is het niet zo, dat winst nóóit het doel kan zijn? Zorgt dit niet voor een onzuiver vizier van de organisatie? Is het niet veel zuiverder om winst een randvoorwaarde te laten zijn om succesvol een organisatie te leiden? Net zoals een humaan personeelsbeleid dat is. Personeelbeleid is niet het doel van de organisatie, maar voor het slagen van de organisatie is het wel belangrijk een goed personeelsbeleid te hebben.

Midden jaren negentig opperde ik (met Oibibio) een tegenhanger cq. aanvulling voor deze 3 P’s, namelijk 3 C’s. De eerste ‘C’ is die van ‘Consciousness’, omdat een mens bewustzijn is. Hierin zit het besef besloten dat de mens veel meer is dan zijn lichaam, dat de mens vooral energie is en met iedereen verbonden. Door het bewustzijn te benadrukken, benadruk je een andere mensvisie, die grote gevolgen heeft op alle vlakken in de maatschappij (zoals bij de geneeskunde).

De tweede ‘C’ hoort bij ‘Cosmos’. De P van ‘Planet’ – klinkt weliswaar heel ruimtelijk, maar dat woord is eigenlijk bedoeld als synoniem voor (planeet) Aarde. Nog accurater en ruimtelijker is ‘Cosmos’, want daar gaat het uiteindelijk om. De Aarde is een onderdeel van iets veel groters en daar gaan we al heel snel iets van merken. Niet eens zozeer zoals nu met de net neergestorte meteoriet in Rusland, maar meer met de buitenaardsen die er ook zijn en zich al eeuwenlang voor ons inzetten. Natuurlijk, het gaat voor ons mensen om de Aarde, hiér moeten wij het doen, maar we zijn een onderdeel van iets veel groters (‘Cosmos’).

‘Cash flow’ is derde C. Elke ondernemer kan beamen dat voor overleving ‘cash flow’ belangrijker is dan winst. ‘Cash flow’ zijn letterlijk de kas-stromen, dus het geld dat je in kas hebt. Want je kunt aan het eind van het jaar best een grote winst laten zien (op papier), maar als je dat een paar maanden eerder niet concreet kan maken door geld op de bank te hebben om rekeningen te betalen, dan zou je failliet kunnen gaan. (Terwijl je dus in feite in goederen en bezittingen op dat moment een ‘welvarend’ bedrijf kunt zijn.) Dus het sturen op cash flow is belangrijker dan winst, want dat is slechts een boekhoudkundige papieren eenheid. Het woord ‘flow’ benadrukt ook nog eens beter dat het gaat om het ritme van het leven. Er is sprake van een ‘flow’, je hebt ups en downs, en dus niet alleen maar ups met elke jaar groei.

Door zo prominent met de 3 P’s te komen, wil men zich graag als ecologisch en verantwoord op de kaart zetten. Maar het oude winstdenken is blijkbaar hardnekkig, want ‘profit’ staat nog steeds als doel gemeld. Maar wat is de missie van een organisatie? Het gaat toch om het geheel? Dus het belangrijkste dat een bedrijf te doen heeft, is bijdragen aan de samenleving. Een bedrijf moet antwoord kunnen geven op de vraag: wat is mijn meerwaarde voor de samenleving en planeet, dus waarom mag men blij zijn met ons?

Als de maatschappij deze meerwaarde niet kan bevestigen, dan heeft het bedrijf geen bestaansrecht! Dus daarom zijn alleen de eerste 2 P’s (of C’s) pas écht belangrijk: wat doet het bedrijf voor de mensen in de wereld (‘people’) en wat voor de planeet (‘planet’)? Daar gaat het om. Verder is het dan de verantwoordelijkheid van het bedrijf dat zij dit op een bedrijfseconomische manier doen, waarin de eventuele winst een randvoorwaarde is voor het voortbestaan, en niet een doel.

Winst appeleert nog teveel aan het ego, dat nooit genoeg heeft. Winst laat zien dat je succesvol bent. En als je een bedrijf wilt overnemen, betaal je meestal ‘zoveel maal de winst’. Want het bedrijf is een geldmachine, die elk jaar ‘nieuw geld (winst)’ maakt. Winst komt vooral voort uit de wereld van het oude (machine)denken, waarin het bedrijf een middel is om geld te maken – in plaats van een instrument voor een betere wereld. Op deze manier hebben vele oude bedrijven in de jaren negentig hun ziel verkocht door de branche te verlaten waaruit ze zijn ontstaan omdat er elders meer geld te verdienen was.

‘People, planet, profit’ klinkt vooruitstrevend, maar het is slechts een tussenstap naar het adagium van het nieuwe (Waterman)tijdperk: People, Planet & Plan. Het laatste woord refereert aan het Kosmische Plan dat er voor de Aarde is. Al honderden eeuwen speelt dit op de achtergrond en is tot nu toe vooral bij esoterici bekend. In het Nieuwe Tijdperk zal het ook exoterisch bekend worden en een belangrijke plaats innemen.

Maar voor ‘Plan’ mag je voorlopig ook ‘Passion’ invullen als dat vriendelijker klinkt. ‘Passion’ in de betekenis van ‘Liefde’. We dienen met z’n allen een hoger doel – voor de Aarde en de Kosmos en ooit zal de gehele mensheid zich dit bewust zijn en zich hiervoor inzetten.

Ronald Jan Heijn